Jestem kobietą. Jak się okazuje, niesie to ze sobą całkiem sporo konsekwencji, począwszy od tego, że moja tolerancja chrapania utrzymuje się na niezmiennym poziomie minus czterystu osiemdziesięciu pięciu tysięcy , a skończywszy na tym, że wizyta w Rossmanie jest dla mnie równoznaczna z dużą poprawą nastroju, choć z niewiadomych przyczyn tylko do momentu stanięcia przy kasie i odmówienia uprzejmej pani ekspedientce siateczki, bo przecież, w przeciwieństwie do wszelkiej maści mazideł za dwieście piętnaście trzydzieści siedem, na dziewięciogroszową reklamówkę mnie nie stać.

Z byciem kobietą wiąże się jeszcze jedna kwestia, a mianowicie posiadanie torebki. Poza torebką kobieta posiada zwykle też telefon. Widzicie tę zależność? Ja nie tylko ją widzę, ja ją przeżywam na własnej skórze w najbardziej bolesny z możliwych sposobów, a mianowicie gubiąc rzeczony telefon w rzeczonej torebce średnio sześć razy na godzinę. Warto przy tym zaznaczyć, że za każdym z tych sześciu razy wpadam w dokładnie taką samą panikę i jestem w dokładnie w takim samym stopniu przekonana, że teraz to już nie ma mowy, żeby on tam był, to nawet wynika z rachunku prawdopodobieństwa, więc panikować nie tylko można, ale wręcz trzeba! A przynajmniej przez te kilkanaście sekund, które poprzedzają znalezienie telefonu w dokładnie tym samym miejscu, w którym znajduje się zawsze.

Z gubieniem telefonu sprawa jest o tyle prosta i mało skomplikowana, że bynajmniej w moim przypadku (Ha! Żartowałam! Chciałam Was przyprawić o językową niestrawność. Więcej nie będę… Chociaż, kto wie?) A zatem z gubieniem telefonu sprawa jest o tyle prosta i mało skomplikowana, że, przynajmniej w moim przypadku, telefon gubi się i znajduje dokładnie tyle samo razy. Nieco gorzej bywa, kiedy zdarzy się człowiekowi zgubić coś, czego gubić nie przywykł. No wiecie, ten sweter, który zapodział się w trakcie dzikich baunsów  w klubie, ten parasol, który położyliśmy w autobusie tak tylko na chwilę, a potem o nim zapomnieliśmy, ten długopis, który rzekomo miano nam oddać pod koniec zajęć…

A wiecie, co jest zgubić najgorzej? Ja wiem, bo zgubiłam. Najgorzej jest zgubić siebie. Telefonu wiadomo dokładnie, w której przegródce szukać, bo przecież zawsze znajduje się w tej samej. A siebie gdzie szukać, skoro ochoczo wyskoczyło się ze swojej zwyczajowej przegródki i pognało nie wiadomo dokąd? Moja orientacja w terenie jest żadna i do tej swojej przegródki wcale wrócić nie potrafię. Ale wiecie co? Spróbuję. Trzymajcie kciuki J