Jestem swoją ogromną fanką, choć tylko chwilami, w przypływach metaforycznej płodności, która zamiast rozwiewać moje życiowe wątpliwości jeszcze je mnoży. Miewam wtedy naprawdę trafne rozważania. I częścią z nich, odkrytą na nowo kilka dni temu, chciałabym się z Wami dzisiaj podzielić. 

Tak dobrze pamiętam ten dzień... Sercowo poturbowana nie widziałam innej odpowiedzi, niż ta, którą może przynieść sen. Po kilkugodzinnej drzemce wstałam, wcale nie mając większej ochoty na dalsze życie. Naprawdę dobrze mi było w objęciach Morfeusza. A jednak wstałam, a moja współlokatorka powitała mnie stwierdzeniem, że mój przyjaciel przyszedł do mnie kilkadziesiąt minut wcześniej, bo chciał mnie wyciągnąć na piwo. Z braku laku zadzwoniłam do niego, bo sama jego obecność zawsze wystarczała, żebym mogła poczuć się dobrze. Okazało się, że on i jego koledzy siedzą sobie u niego, grają w iKnow, piją Perłę Export i cierpliwie na mnie czekają. To był naprawdę przemiły wieczór. 

Opisując go później w pamiętniku zrozumiałam, że życie nie jest tak wspaniałomyślne, jak on. Życie nie kupi piwa też dla mnie i nie będzie czekało, aż łaskawie zdam sobie sprawę z własnego zidiocenia. Życie po prostu pójdzie dalej. Tak, jak zresztą powinno. A ja, tak nieznośnie ślamazarna, będę roztkliwiać się nad dawnymi iluzjami, w których tak mi mięciutko i wygodnie. A przecież doskonale zdaję sobie sprawę z tego, że rzeczone iluzje nie od dziś nie mają racji bytu. 

Pozwolę sobie zacytować siebie samą. Ach, te pamiętniki...

"To przecież i tak się stanie. Po co to wszystko przedłużać, skoro z biegiem czasu wcale nie zyskuje sensu? Chyba tylko po to, by nacieszyć się ostatnimi promykami słońca wobec widma zachodu albo ogrzać się przy cieple dogasającego ogniska. Ale tak, jak to ognisko i słońce, ta miłość też zgaśnie i przeminie, ustępując miejsca starej przyjaciółce, samotności, która przez lata sprawowała się u mego boku nienagannie. 

[...]

Ale skoro jest tak, a nie inaczej, dlaczego nie możemy pogodzić się z losem i przyjąć świata, jakim jest, a zamiast tego oddajemy się bezskutecznej walce z tym, co nieuniknione? Czemu nie odwrócimy się plecami do słońca, lecz wpatrujemy się tęsknie w jego życiodajną światłość? Czemu nie odejdziemy od ognia, który zaledwie się tli?

Oddajemy życie we władanie żądzom,  namiętnościom i porywom serca, zapominając przy tym nieraz, że Stwórca w swej niezmierzonej dobroci obdarzył nas również zdrowym rozsądkiem, z którym nie umiemy obejść się, jak należy. A może najzwyczajniej w świecie zdejmuje nas trwoga na samą myśl o tym, co mogłoby przynieść to jedno słowo: żegnaj."

Choć z zasady z interpunkcją nie miewam problemów, stosowanie jej w życiu nie jest moją mocną stroną. Stawiania kropek unikam jak ognia, a gdy już jakąś postawię, natychmiast przeprawiam ją na przecinek. 

Pozostaje tylko mieć nadzieję, że kiedyś skończy mi się atrament albo złamie stalówka i na kolejny przecinek już nie wystarczy mi środków albo sił. 

Lubię przeszłość, naprawdę. Świadczy o tym chociażby to, jak często czytam swoje stare blogi i pamiętniki, czy też sięgam po przeczytane już wiele razy książki. Z serialami jest podobnie. Na przełomie późnej podstawówki i wczesnego gimnazjum miałam swoich ulubieńców, którzy do dziś mają specjalne miejsce w moim sercu, nie tylko dlatego, że ukształtowały nastoletnią mnie, ale też dlatego, że za każdym razem odnajduję w nich coś nowego, coś zaskakującego. 

Nie tak dawno, bo nie więcej niż dwa tygodnie temu, powróciłam po raz trzeci czy czwarty do "Radiostacji Roscoe" (kto nie zna, niech pozna). I tym razem nie było inaczej, bo elementy zupełnie inne niż poprzednio przykuły moją uwagę. A jednemu z nich, chyba w dobie moich rozważań natury różnej najistotniejszemu, poświęcę ten post.

Nie będę wnikać w zawiłości samej fabuły, bo ten, kto będzie chciał, sam się w nie zagłębi. Rzecz w tym, że byli sobie Lily i Ray, przyjaciele od dziecka, którzy za nic w świecie nie mogli się ze sobą zejść, choć tak naprawdę oboje do tego dążyli. Klasyk. Mniej klasyczne jest odkrycie, którego dokonała Lily, a które to uświadomiło jej, kto tak naprawdę ma swoje miejsce w jej sercu. 

"Do ciebie dzwonię najpierw" - te słowa (mniej więcej) stanowiły odkrycie dziejowe, które zatrzęsło światem Lily i Raya. Moim chyba trochę też. Już spieszę z wyjaśnieniem.

Nie raz i nie dwa razy w życiu przytrafiają nam się różnego rodzaju sytuacje, lepsze i gorsze, ale to akurat bez znaczenia. Człowiek to zwierzę stadne, a w dodatku długojęzyczne i za nic nie usiedzi cicho w obliczu sensacji. Po prostu musi się nią z kimś podzielić. Ale z kim? No właśnie.

Wyobraźcie sobie, że właśnie stało się coś niesamowicie dobrego (bądźmy raz dla odmiany optymistami). To może być co tylko chcecie, cokolwiek tak naprawdę się dla Was liczy. Do kogo dzwonicie?

Ja niestety tej odpowiedzi udzielić nie mogę. Chciałabym, serio. Mogę powiedzieć jedynie, do kogo nie dzwonię, bo nie wypada. Taka smutna rzeczywistość.

A smutna dlatego, że takie wnioski wyciągnęła Lily. Do Raya zawsze dzwoniła najpierw. To on był dla niej zawsze na pierwszym miejscu, a to już o czymś świadczy. O czymś naprawdę szalenie ważnym.


Gdzieś obok tego dzwonienia jest coś jeszcze. Jest zawiść.

Nie wiem, być może to ja jestem zła do szpiku kości. Być może to dla mnie Belzebub szykuje teraz osobny kocioł. Jak by nie było, widzę w sobie całe zło tego świata, dosłownie wszystkie przywary ludzkie. Zawiści z tej nieszczególnie godnej podziwu listy wykluczyć niestety nie mogę. Jeśli mi na czymś zależy, ale tak naprawdę, nawet przyjaciołom nie życzę dobrze. No, może nie do końca. Życzę im dobrze, ale byle nie lepiej ode mnie. Dziecinne to strasznie, wiem.

A jednak jest ktoś, czyje sukcesy naprawdę szczerze mnie cieszą, nawet jeśli są większe od moich. A może zwłaszcza wtedy? No a chyba jeśli jest ktoś, kto sprawia, że Twoje ego jakoś tak przestaje w ogóle mieć znaczenie... To prawdopodobnie coś jest na rzeczy. I to coś całkiem dużego.


Wnioski z tego wszystkiego są dwa.

Po pierwsze: to, co w serialach jest dziecinnie proste, w prawdziwym życiu czasem okazuje się niemożliwe, bo ogranicza nas całe mnóstwo czynników, na czele z podjętymi wcześniej, niekoniecznie trafnymi decyzjami. Albo całkiem nietrafnymi.

A po drugie? Oto, co po drugie:


Chyba trochę się duszę. Chyba nawet na pewno.
Chciałabym w życiu być choć w połowie tak mądra, jak w sercu. 

Jeśli słucham "High Hopes" Pink Floyd to znaczy, że nie jest wcale, ani trochę dobrze. Tak wpatruję się w tę nieszczęsną okładkę i wpatruję... I nic. Jak zwykle zresztą.

Horacio Quiroga w swoich wskazówkach dotyczących pisania zalecał, żeby poczekać, aż opadną emocje i dopiero wtedy łapać za długopis, czy (bardziej współcześnie) klawiaturę. I może miał rację, bo tak siedzę i siedzę, nieskończenie wzburzona, a myśli nie chcą przybrać pożądanej formy, takiej przelewalnej na papier. 

Do niedawna myślałam sobie, że jeśli człowiek jest ze sobą szczery to wszystko może się ułożyć po jego myśli. Gorzej, jeśli tej szczerości jest za dużo na raz, a człowiek zdaje sobie nagle sprawę, że scenariusz jego jego teraz i jego kiedyś był pisany ze skrzyżowanymi palcami. Że oszukiwało się samego siebie przez tak długi czas.

Ten nieszczęsny stetoskop to jednak diabelskie narzędzie. Powinni do niego dołączać takie ulotki, no wiecie, że przed użyciem należy skonsultować się z... no właśnie, z kim? Chyba nie ma żadnego specjalisty od serca bardziej metafizycznego, niż kardiolog.

Dlaczego tak trudno to powiedzieć? Czemu te słowa tak niechętnie przechodzą przez gardło? Dlaczego wciąż dajemy się skrępować temu, co właściwe, zamiast zrobić to, co tak naprawdę zrobić należy?

I jak to się dzieje, że miłość i związek nie idą ze sobą w parze, a występują, oba, tylko że oddzielnie?

Może nie jestem gotowa myśleć "my" zamiast "ja"? Może nie jestem gotowa zaangażować bardziej swojego serca niż umysłu? A może właśnie angażuję swój umysł za bardzo, zamiast pozwolić, by to serce grało pierwsze skrzypce? 

Zawsze łatwiej jest nie robić nic niż (wreszcie) coś zrobić. Nawet, jeśli to "coś" kotłuje się w nas już od dawna i tylko czeka, aż pozwoli mu się wyjść na światło dzienne. 

Chyba powinnam skorzystać z własnej rady i znaleźć puzzle, do których dla odmiany pasuję. A może już znalazłam. A może...

Kiedyś mówiłam sobie "don't say it's over so soon". A teraz? A teraz zostało "the sweet feeling's gone". I "but to wait just betrays what's to come".