Jestem swoją ogromną fanką, choć tylko chwilami, w przypływach metaforycznej płodności, która zamiast rozwiewać moje życiowe wątpliwości jeszcze je mnoży. Miewam wtedy naprawdę trafne rozważania. I częścią z nich, odkrytą na nowo kilka dni temu, chciałabym się z Wami dzisiaj podzielić. 

Tak dobrze pamiętam ten dzień... Sercowo poturbowana nie widziałam innej odpowiedzi, niż ta, którą może przynieść sen. Po kilkugodzinnej drzemce wstałam, wcale nie mając większej ochoty na dalsze życie. Naprawdę dobrze mi było w objęciach Morfeusza. A jednak wstałam, a moja współlokatorka powitała mnie stwierdzeniem, że mój przyjaciel przyszedł do mnie kilkadziesiąt minut wcześniej, bo chciał mnie wyciągnąć na piwo. Z braku laku zadzwoniłam do niego, bo sama jego obecność zawsze wystarczała, żebym mogła poczuć się dobrze. Okazało się, że on i jego koledzy siedzą sobie u niego, grają w iKnow, piją Perłę Export i cierpliwie na mnie czekają. To był naprawdę przemiły wieczór. 

Opisując go później w pamiętniku zrozumiałam, że życie nie jest tak wspaniałomyślne, jak on. Życie nie kupi piwa też dla mnie i nie będzie czekało, aż łaskawie zdam sobie sprawę z własnego zidiocenia. Życie po prostu pójdzie dalej. Tak, jak zresztą powinno. A ja, tak nieznośnie ślamazarna, będę roztkliwiać się nad dawnymi iluzjami, w których tak mi mięciutko i wygodnie. A przecież doskonale zdaję sobie sprawę z tego, że rzeczone iluzje nie od dziś nie mają racji bytu. 

Pozwolę sobie zacytować siebie samą. Ach, te pamiętniki...

"To przecież i tak się stanie. Po co to wszystko przedłużać, skoro z biegiem czasu wcale nie zyskuje sensu? Chyba tylko po to, by nacieszyć się ostatnimi promykami słońca wobec widma zachodu albo ogrzać się przy cieple dogasającego ogniska. Ale tak, jak to ognisko i słońce, ta miłość też zgaśnie i przeminie, ustępując miejsca starej przyjaciółce, samotności, która przez lata sprawowała się u mego boku nienagannie. 

[...]

Ale skoro jest tak, a nie inaczej, dlaczego nie możemy pogodzić się z losem i przyjąć świata, jakim jest, a zamiast tego oddajemy się bezskutecznej walce z tym, co nieuniknione? Czemu nie odwrócimy się plecami do słońca, lecz wpatrujemy się tęsknie w jego życiodajną światłość? Czemu nie odejdziemy od ognia, który zaledwie się tli?

Oddajemy życie we władanie żądzom,  namiętnościom i porywom serca, zapominając przy tym nieraz, że Stwórca w swej niezmierzonej dobroci obdarzył nas również zdrowym rozsądkiem, z którym nie umiemy obejść się, jak należy. A może najzwyczajniej w świecie zdejmuje nas trwoga na samą myśl o tym, co mogłoby przynieść to jedno słowo: żegnaj."

Choć z zasady z interpunkcją nie miewam problemów, stosowanie jej w życiu nie jest moją mocną stroną. Stawiania kropek unikam jak ognia, a gdy już jakąś postawię, natychmiast przeprawiam ją na przecinek. 

Pozostaje tylko mieć nadzieję, że kiedyś skończy mi się atrament albo złamie stalówka i na kolejny przecinek już nie wystarczy mi środków albo sił. 

Lubię przeszłość, naprawdę. Świadczy o tym chociażby to, jak często czytam swoje stare blogi i pamiętniki, czy też sięgam po przeczytane już wiele razy książki. Z serialami jest podobnie. Na przełomie późnej podstawówki i wczesnego gimnazjum miałam swoich ulubieńców, którzy do dziś mają specjalne miejsce w moim sercu, nie tylko dlatego, że ukształtowały nastoletnią mnie, ale też dlatego, że za każdym razem odnajduję w nich coś nowego, coś zaskakującego. 

Nie tak dawno, bo nie więcej niż dwa tygodnie temu, powróciłam po raz trzeci czy czwarty do "Radiostacji Roscoe" (kto nie zna, niech pozna). I tym razem nie było inaczej, bo elementy zupełnie inne niż poprzednio przykuły moją uwagę. A jednemu z nich, chyba w dobie moich rozważań natury różnej najistotniejszemu, poświęcę ten post.

Nie będę wnikać w zawiłości samej fabuły, bo ten, kto będzie chciał, sam się w nie zagłębi. Rzecz w tym, że byli sobie Lily i Ray, przyjaciele od dziecka, którzy za nic w świecie nie mogli się ze sobą zejść, choć tak naprawdę oboje do tego dążyli. Klasyk. Mniej klasyczne jest odkrycie, którego dokonała Lily, a które to uświadomiło jej, kto tak naprawdę ma swoje miejsce w jej sercu. 

"Do ciebie dzwonię najpierw" - te słowa (mniej więcej) stanowiły odkrycie dziejowe, które zatrzęsło światem Lily i Raya. Moim chyba trochę też. Już spieszę z wyjaśnieniem.

Nie raz i nie dwa razy w życiu przytrafiają nam się różnego rodzaju sytuacje, lepsze i gorsze, ale to akurat bez znaczenia. Człowiek to zwierzę stadne, a w dodatku długojęzyczne i za nic nie usiedzi cicho w obliczu sensacji. Po prostu musi się nią z kimś podzielić. Ale z kim? No właśnie.

Wyobraźcie sobie, że właśnie stało się coś niesamowicie dobrego (bądźmy raz dla odmiany optymistami). To może być co tylko chcecie, cokolwiek tak naprawdę się dla Was liczy. Do kogo dzwonicie?

Ja niestety tej odpowiedzi udzielić nie mogę. Chciałabym, serio. Mogę powiedzieć jedynie, do kogo nie dzwonię, bo nie wypada. Taka smutna rzeczywistość.

A smutna dlatego, że takie wnioski wyciągnęła Lily. Do Raya zawsze dzwoniła najpierw. To on był dla niej zawsze na pierwszym miejscu, a to już o czymś świadczy. O czymś naprawdę szalenie ważnym.


Gdzieś obok tego dzwonienia jest coś jeszcze. Jest zawiść.

Nie wiem, być może to ja jestem zła do szpiku kości. Być może to dla mnie Belzebub szykuje teraz osobny kocioł. Jak by nie było, widzę w sobie całe zło tego świata, dosłownie wszystkie przywary ludzkie. Zawiści z tej nieszczególnie godnej podziwu listy wykluczyć niestety nie mogę. Jeśli mi na czymś zależy, ale tak naprawdę, nawet przyjaciołom nie życzę dobrze. No, może nie do końca. Życzę im dobrze, ale byle nie lepiej ode mnie. Dziecinne to strasznie, wiem.

A jednak jest ktoś, czyje sukcesy naprawdę szczerze mnie cieszą, nawet jeśli są większe od moich. A może zwłaszcza wtedy? No a chyba jeśli jest ktoś, kto sprawia, że Twoje ego jakoś tak przestaje w ogóle mieć znaczenie... To prawdopodobnie coś jest na rzeczy. I to coś całkiem dużego.


Wnioski z tego wszystkiego są dwa.

Po pierwsze: to, co w serialach jest dziecinnie proste, w prawdziwym życiu czasem okazuje się niemożliwe, bo ogranicza nas całe mnóstwo czynników, na czele z podjętymi wcześniej, niekoniecznie trafnymi decyzjami. Albo całkiem nietrafnymi.

A po drugie? Oto, co po drugie:


Chyba trochę się duszę. Chyba nawet na pewno.
Chciałabym w życiu być choć w połowie tak mądra, jak w sercu. 

Jeśli słucham "High Hopes" Pink Floyd to znaczy, że nie jest wcale, ani trochę dobrze. Tak wpatruję się w tę nieszczęsną okładkę i wpatruję... I nic. Jak zwykle zresztą.

Horacio Quiroga w swoich wskazówkach dotyczących pisania zalecał, żeby poczekać, aż opadną emocje i dopiero wtedy łapać za długopis, czy (bardziej współcześnie) klawiaturę. I może miał rację, bo tak siedzę i siedzę, nieskończenie wzburzona, a myśli nie chcą przybrać pożądanej formy, takiej przelewalnej na papier. 

Do niedawna myślałam sobie, że jeśli człowiek jest ze sobą szczery to wszystko może się ułożyć po jego myśli. Gorzej, jeśli tej szczerości jest za dużo na raz, a człowiek zdaje sobie nagle sprawę, że scenariusz jego jego teraz i jego kiedyś był pisany ze skrzyżowanymi palcami. Że oszukiwało się samego siebie przez tak długi czas.

Ten nieszczęsny stetoskop to jednak diabelskie narzędzie. Powinni do niego dołączać takie ulotki, no wiecie, że przed użyciem należy skonsultować się z... no właśnie, z kim? Chyba nie ma żadnego specjalisty od serca bardziej metafizycznego, niż kardiolog.

Dlaczego tak trudno to powiedzieć? Czemu te słowa tak niechętnie przechodzą przez gardło? Dlaczego wciąż dajemy się skrępować temu, co właściwe, zamiast zrobić to, co tak naprawdę zrobić należy?

I jak to się dzieje, że miłość i związek nie idą ze sobą w parze, a występują, oba, tylko że oddzielnie?

Może nie jestem gotowa myśleć "my" zamiast "ja"? Może nie jestem gotowa zaangażować bardziej swojego serca niż umysłu? A może właśnie angażuję swój umysł za bardzo, zamiast pozwolić, by to serce grało pierwsze skrzypce? 

Zawsze łatwiej jest nie robić nic niż (wreszcie) coś zrobić. Nawet, jeśli to "coś" kotłuje się w nas już od dawna i tylko czeka, aż pozwoli mu się wyjść na światło dzienne. 

Chyba powinnam skorzystać z własnej rady i znaleźć puzzle, do których dla odmiany pasuję. A może już znalazłam. A może...

Kiedyś mówiłam sobie "don't say it's over so soon". A teraz? A teraz zostało "the sweet feeling's gone". I "but to wait just betrays what's to come".

W wieku jakichś czternastu lat przeczytałam pierwsze w życiu denne romansidło, które, muszę przyznać, wywarło na mnie wówczas naprawdę spore wrażenie. Chodzi o "Przebojową dziewczynę" autorstwa Karen Robards. 

Choć książka sama w sobie była raczej głupawa, wciąż noszę gdzieś w duszy jeden pochodzący z niej motyw, który zwyczajnie nie daje o sobie zapomnieć. Autorka cytuje jakaś bliżej nieokreśloną piosenkę country, w której była rzekomo mowa o tym chłopaku, który "zabrał kredki, a dał perfumy". O tym, chłopaku, który przeprowadził nas z dzieciństwa do dorosłości, niczym Charon duszę zmarłego przez Styks, a tym samym wyrył w naszym sercu swoje imię, i to szczerozłotymi zgłoskami. O tym, który po raz pierwszy sprawił, że poczułyśmy się kobietami.

Okazuje się, że takie dziewczęce serce, zwłaszcza małoletnie, jest jak kora drzewa, na której słowa raz wyryte nożem pozostają już na zawsze. Podobnie w moim sercu wciąż zalegają zwały dawnych uniesień, nieznacznie przysypane świeżą warstewką odniesień do tego, co było pierwsze i w pewien sposób pierwotne. 

Czytałam kiedyś u Kluchy Leniwej o tym, że jeśli chce się kogoś znienawidzić, należy z nim zamieszkać, a przyjdzie samo. Moje życiowe ścieżki skrzyżowały się dotąd ze ścieżkami dwudziestu dwu innych osób, z którymi przyszło mi dzielić mieszkanie i, chcąc nie chcąc, po trochu także i życie. Mieszkałam z Polkami, Kazaszkami, Turczynkami, Niemkami, Holenderkami, Białorusinkami i Rosjankami, a wnioski płynące z tej niezależnej ode mnie w najmniejszym nawet stopniu kohabitacji są różnorakie. Dowiedziałam się wiele o ludziach, a jeszcze więcej o sobie samej, a to wszystko za sprawą najdziwniejszych sytuacji, którym przyszło mi stawić czoła, i które zawiodły mnie do samych granic wytrzymałości nerwowej, granic, które w moim przypadku nie są notabene szczególnie szerokie. A moimi wnioskami chciałabym się dzisiaj z Wami podzielić, sama nie wiedząc, czy bardziej żartem, czy bardziej serio.

Ludzie dają się szufladkować i to niespodziewanie łatwo. I choć zmierzyłam się już z całym morzem ludzi, zauważyłam, że dzielą się zasadniczo na cztery typy.

Typ 1 - Cichy pacyfista (6/22 osób)

Współlokator idealny, a jednak wzbudza niepokój. Nie jesteś pewien, jak ma na imię, nie wiesz, co studiuje, widujesz go tylko, kiedy wynurza się od czasu do czasu ze swojej nory. Jesteście "na cześć". Na wszystko się zgadza, zawsze siedzi cicho i wszystkim schodzi z drogi, słowem: nie robi problemów. Zastanawiasz się, czy ma duszę, czy może na świat przyszło samo opakowanie.

Typ 2 - Cicha woda (3/22 osób)

Zachowuje się zazwyczaj dokładnie tak samo, jak Cichy Pacyfista, ale dzieli ich jedna zasadnicza rzecz - bolączka, którą Cicha Woda ma, a Cichy Pacyfista najwyraźniej nie. Przez całe dnie, tygodnie, czy nawet miesiące Cicha Woda może nie rzucać się w oczy ani trochę, aż nagle nadchodzi TEN dzień, kiedy ktoś uderzy w najczulszą strunę i dochodzi do niespodziewanego wybuchu. Może chodzić o cokolwiek, bo ile ludzi tyle szaleństw, ale nie ustąpi za nic w świecie i będzie walczyć o swoje do ostatniego tchu. Przy okazji dowiesz się, jak ma na imię, a jeśli się Ci poszczęści powie między wierszami, co takiego do diabła studiuje. 

Typ 3 - Kwiat lotosu (7/22 osób)

Kwiat lotosu bywa niespokojny, ma jednak jedną cechę, która go wyróżnia - jest kaczką. Dlaczego kaczką? Bo wszystko po nim spływa. Wszędzie i ze wszystkimi mu dobrze, nic mu nie przeszkadza i zawsze jest zadowolony. To doprawdy zaskakujące, jak wiele jest na świecie takich osób. Możesz siedzieć do nocy z zapalonym światłem czy stłuc dziesięć talerzy o szóstej rano - on będzie spał w najlepsze. Nie przeszkadza mu absolutnie nic. Czasem myślę, że Kwiaty Lotosu to w gruncie rzeczy Ciche Wody, które nie zdążyły się jeszcze wzburzyć, a przy tym nie są takie znowu ciche.

Typ 4 - Bomba zegarowa (6/22 osób)

Tej kategorii poświęcić należy więcej miejsca i więcej uwagi, bo to właśnie jej przedstawiciele sprawiają, że rodzi się w Tobie dusza pustelnika. Dowiadujesz się także, jak to nieskończenie błahe sprawy mogą stanowić problem na miarę depeszy emskiej. Życie u boku takiego osobnika sprawia, że sam stajesz się bombą zegarową, gotową w każdej chwili eksplodować ze wściekłości czy nieraz ze zwykłej bezsilności. A poniżej mój osobisty katalog osobników szczególnie osobliwych:

Kojarzycie mitologię, nie? Każdy bóg miał tam swój atrybut. Gdyby Ziemia była Olimpem, atrybutem pierwszej panny wziętej na tapet byłaby... patelnia i to patelnia nie byle jaka, bo nigdy nie myta. To był ciężki przypadek słoika. Żywiła się wyłącznie przywożonymi z oddalonego o 500 km domu kotletami, które to odgrzewała na patelni. Zawsze je przypalała, więc zawsze całe mieszkanie śmierdziało, a jak już świeży smród wywietrzał zawsze pozostawała ta specyficzna woń patelni, którą po każdym użyciu odstawiała na bok razem z całym tłuszczem, gotową do użycia następnego dnia. Taki krąg życia. 

Kolejną gwiazdą tego wieczoru jest osoba nie tyle zła, co niewychowana do życia wśród ludzi. Mowgli radził sobie lepiej, serio. Nie robiła tego złośliwie, ale po prostu myślała wyłącznie o sobie. Ona chodziła spać o 6.00 rano, kiedy wstawałam ja, a całą noc siedziała z włączonym górnym światłem. Mówiłam już, że mam lekki sen? Ostatecznie ją sobie wychowałam i byłyśmy naprawdę świetnymi koleżankami. A kontakt mamy do dziś.

Turczynki. Nigdy więcej. Gotować zaczynały o 2 w nocy. O podobnej porze spraszały całe hordy znajomych, z którymi objadały się w najlepsze do późnych godzin nocnych. Wspominałam, że pod względem natężenia hałasu Turcy są chyba gorsi jeszcze niż Włosi? Nie? To teraz wspominam.

Kojarzycie typ wojującej wegetarianki? Szybko obrzydło mi gotowanie, kiedy jedna ze współlokatorek ilekroć przyrządzałam mięso wychodziła za swojego pokoju ze słowami: "Co gotujesz? Znowu trupa?". No błagam. No litości. Gdybym była facetem opadłyby mi nie tylko ręce.

Nie jest Wam pewnie obcy także i typ osoby do bólu nachalnej, do której nie dociera to, że przez te 10 godzin, które spędziła wisząc nad Wami w Waszym własnym pokoju, w Waszej oazie spokoju, mogliście się nią już zmęczyć. Gorzej, jeśli do tej jednej wystarczająco już irytującej cechy dochodzą czasami inne, takie jak chociażby niechlujność. Mieszanka wybuchowa? Jak najbardziej. Ja wypracowałam już swoją strategię, która może i jest męcząca, ale jest i skuteczna. Do akademika nie wchodzę, a wpadam. Wpadam, otwieram pokój, wyjmuję klucz z zamka i zamykam się od środka. Staram się robić jak najmniej hałasu i udaję, że mnie nie ma. Działa? Działa. A jak coś jest głupie i działa, to wcale nie jest głupie.

Ostatni typ na pewno nie jest Wam znany, ale nie macie czego żałować. Jestem przekonana, że zasługuje na osobną notkę, a może i osobną książkę, bo z tak ciężkim przypadkiem nierzadko styka się pewnie i psychiatra. Zbędę go więc milczeniem.

A co ze mną? Kim jestem ja? Widzę siebie w całkiem nowej jakości, ale to pewnie tylko wyraz subiektywności mojego spojrzenia na siebie samą. Nie lubię ludzi i przeszkadza mi wszystko, ale jakoś żyć trzeba, jak kasy na coś innego niż akademik nie ma. Jestem więc antylotosem. 

A jaki z tego wszystkiego wniosek? Na tych trzech latach mieszkania w akademiku ucierpiało przede wszystkim moje uzębienie, bo nieraz byłam zmuszona z rezygnacją zaciskać zęby, żeby zachować swoją uszczypliwość dla siebie... Ze skutkiem różnym, bo chyba moje żwacze do najposłuszniejszych nie należą. Jako typ mizantropa i samotnika mogłabym się skarżyć, bo przecież inni mają swoje cztery ściany, ciasne, ale własne. Ja jednak cenię to, czego nauczył mnie ten kalejdoskop osób mniej lub bardziej niedokołysanych. 

A Wy? Jakim typem współlokatora jesteście? Jak źle bym Was zniosła? Piszcie w komentarzach.